31.10.2016

Krokus

Rodzina Iridaceae - kosaćcowate.
Krokusy występują na terenie Europy, zwłaszcza w rejonie Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej, najczęściej na terenach podgórskich. W Polsce możemy spotkać na halach tatrzańskich i połoninach bieszczadzkich dziko rosnące: szafran spiski, oraz szafran Henffela, które są pod ochroną.
W ogrodach i na działkach spotykamy mieszańce i odmiany, które wywodzą się od krokusa wiosennego Crocus vernus, oraz od gatunku Crocus chrysantus. Krokusy osiągają wysokość 10-15 cm., kwitną w marcu i na początku kwietnia. Kwiaty występują w kolorach fioletu, bieli, purpury, żółci, a także dwubarwne (mogą być smugowate lub kreskowane). Są zbudowane z trójdzielnego słupka, trzech pręcików i sześciu płatków okwiatu. Należą do roślin bulwiastych. Ich bulwy są okryte suchymi siateczkowatymi łuskami w kolorze beżowym. Liście u krokusów są bardzo wąskie, z białym paskiem w środku. Zasychają na przełomie maj/czerwiec.
Kwiaty i liście wyrastają z bulw, z pąków, znajdujących się w górnej części.




Uprawa
Dla krokusów wybieramy miejsce słoneczne. Sadzimy je na glebach żyznych i próchniczych, o odczynie obojętnym. Należą do roślin odpornych na niskie temperatury. Wystarczy przykryć je cienką warstwą torfu, bądź kory w celu ochronienia gleby przed przesychaniem i zachwaszczeniem. Krokusy przykryte zimą, wcześniej zakwitną wiosną. Odmiany kwitnące wiosną sadzimy we wrześniu lub na początku października, natomiast odmiany kwitnące jesienią sadzimy w sierpniu. Wiosną nawozimy dwukrotnie, po pojawieniu się roślin i w czasie kwitnienia. Najpierw stosujemy nawozy azotowe, wymieszane z wierzchnią warstwą gleby. Do drugiej dawki stosujemy nawozy wieloskładnikowe, także wymieszane z wierzchnią warstwą. Pamiętajmy również o podlewaniu i odchwaszczaniu, oraz usuwaniu przekwitniętych kwiatów. W czerwcu gdy liście już całkowicie zaschną, bulwy wykopujemy. Po wysuszeniu przechowujemy je w pomieszczeniu dobrze wentylowanym w temp. 15C. 
Krokusy mogą rosnąć przez 2-3 lata na tym samym miejscu.
Rozmnażanie
Krokusy rozmnaża się z bulw, które są jednoroczne.
Choroby
Najgroźniejsze dla krokusów są choroby wirusowe. Możemy je zauważyć dopiero w trakcie kwitnienia, na kwiatach powstają nieregularne smugi. Takie rośliny należy usunąć.

Czy wiesz, że... nazwa szafran pochodzi od żółtego barwnika o tej nazwie, który stosowano do barwienia ciast. Dawno temu w Polsce ten barwnik uzyskiwało się ze sproszkowanych pręcików i znamion słupka krokusów.

 




Źródło:
L. Startek, K. Mynett: Rośliny ozdobne
Mój ogródek Nr 03/2016
Kwiaty, drzewa i krzewy ozdobne. Wydanie specjalne Gazety Wyborczej
Zdjęcia własne

17.10.2016

Hiacynt

Rodzina Hyacinthaceae - hiacyntowate.
Hiacynty wywodzą się z okolic Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. Znanych jest około 30 dziko rosnących gatunków, ale najbardziej dekoracyjny jest Hyacinthus orientalis - hiacynt wschodni oraz jego odmiany ogrodowe. Do Europy zostały one sprowadzone z Turcji w XVI wieku.
Pionierem w produkcji i hodowli cebul jest Holandia.

Cebule hiacyntów są zamknięte, pokryte cienkimi i błyszczącymi łuskami okrywającymi. Kolor łusek mówi niekiedy o barwie kwiatu:
  • łuski cebuli srebrzystobiałe - kwiat biały
  • łuski cebuli kremowobiałe - kwiat żółty
  • łuski cebuli fioletowoczerwone - kwiaty o intensywnych barwach
Im łuski ciemniejsze, tym kolor kwiatów jest jaskrawszy. 
Z cebuli wyrasta kwiatostan, który składa się z grubej łodygi oraz kwiatów. Kwiaty u hiacynta mają kształt lejkowaty i są zebrane w grono. Posiadają piękny intensywny zapach, oraz szeroką paletę barw: biały, żółty, pomarańczowy, różowy, czerwony do ciemnofioletowego. Wąskie liście, które są zebrane w rozetę, otaczają kwiatostan. Liście wyrastają z piętki cebuli. Najintensywniej rosną w trzeciej dekadzie kwietnia, a w czerwcu zasychają.

Uprawa
Hiacynty najlepiej rosną w miejscu słonecznym. Preferują glebę lekką, żyzną, przepuszczalną, próchniczą, o wysokim poziomie wody gruntowej. Nie tolerują gleb podmokłych i kwaśnych. Podłoże powinno mieć odczyn obojętny lub lekko zasadowy (pH 6,5-7,8). Należą do roślin wrażliwych na wahania temperatur w glebie. Mają bardzo duże wymagania pokarmowe, a przy tym są bardzo wrażliwe na zasolenie.
Cebule hiacyntów sadzi się w październiku, wcześniej należy je odkazić. Głębokość sadzenia zależy od wielkości cebul - powinny być przykryte warstwą ziemi równą ich trzykrotnej wielkości. Do przykrycia cebul najlepiej użyć ziemi z kompostownika, która zawiera wszystkie niezbędne składniki pokarmowe. Jesienią cebule ukorzeniają się, wtedy temperatura gleby powinna wynosić 9-12C. Jeśli temperatura spada poniżej -5C, przykrywamy rośliny 5-7 centymetrową warstwą słomy, albo liści. Wiosną okrycie zdejmujemy. Hiacynty zakwitają na przełomie kwiecień/maj, osiągając 15-30 cm. wysokości. Podczas wegetacji przeprowadzamy niezbędne zabiegi pielęgnacyjne. W czasie kwitnienia rośliny najlepiej dokarmiać nawozem do pomidorów. 
Hiacynty są bardzo wrażliwe na choroby grzybowe i bakteryjne, dlatego w trakcie podlewania nie wolno moczyć kwiatostanów i liści. Przekwitnięte kwiatostany usuwamy, pozostawiając tylko łodygę, która tak samo jak liście uczestniczy w procesie fotosyntezy, przyczyniając się do budowy nowych łusek cebuli matecznej, a także do wzrostu cebul przybyszowych. Usuwając przekwitnięte kwiaty uniemożliwimy również tworzenie się nasion i zapobiegniemy rozwojowi szarej pleśni. 
W pierwszej dekadzie czerwca hiacynty kończą wegetację i liście zaczynają żółknąć. Kiedy wszystkie liście już zaschną, cebule wykopujemy i przechowujemy w dobrze wentylowanym pomieszczeniu w temperaturze 25C.
Kwiatostany u hiacyntów kształtują się po zakończonym okresie uprawy w ziemi, czyli na początku lipca, kiedy cebule znajdują się w przechowalni. Przeważnie do połowy września, kwiatostan jest już w pełni ukształtowany w cebuli.

W uprawie amatorskiej możemy cebule pozostawić dłużej na tym samym miejscu. 
Hiacynty nie tolerują mokrego i chłodnego lata, zbyt wilgotna gleba sprzyja rozwojowi chorób grzybowych, oraz bakteryjnych, dlatego dobrze jest jednak co roku cebule wykopywać.

Niestety cebule hiacyntów są przysmakiem gryzoni, więc lepiej sadzić je w specjalnym koszyczku albo posadzić między narcyzami, które zawierają trujący alkaloid narcytynę. Pomoże również sąsiedztwo szachownicy, jej cebula wydziela bardzo nieprzyjemny zapach.


Rozmnażanie
Hiacynty rozmnażamy wegetatywnie. Ich cebule są wieloletnie, mogą mieć obwód do 20 cm. Takie rozmiary osiągają po 4-5 latach. Co roku zwiększają swoją objętość, wytwarzając od wewnątrz nowe łuski. Cebule przybyszowe zawiązują się u podstawy cebuli matecznej.
Hiacynty możemy również rozmnażać z sadzonek łuskowych złączonych kawałkiem piętki, lub z pojedynczych sadzonek łuskowych.
Choroby
Mozaika hiacynta, nerkoza hiacynta, zgnilizna cebul i pędów hiacynta, mokra zgnilizna korzeni, zgnilizna twardzikowa hiacynta.
Szkodniki
Niszczyk zjadliwy i rozkruszek korzeniowy. 
Zastosowanie
Hiacynty to nie tylko popularne rośliny ogródkowe czy doniczkowe. Zapach hiacyntów został wykorzystany przez przemysł perfumeryjny do produkcji kosmetyków.

Uwaga!!! 
W łuskach cebul hiacyntów znajduje się substancja powodująca swędzenie skóry. Zanim weźmiemy cebule do ręki, załóżmy rękawiczki ochronne.

Źródło:
L. Startek, K. Mynett: Rośliny ozdobne
L. Kern: Portrety kwiatów
Kwiaty, drzewa i krzewy ozdobne. Wydanie specjalne gazery wyborczej.
Zdjęcie własne 


03.10.2016

Difenbachia

Rodzina Araceae - obrazkowate.
Difenbachia wywodzi się z tropikalnych obszarów Ameryki Południowej. W naturalnych warunkach rośnie w dolnej partii lasu. Stąd ich duże wymagania co do temperatury i wilgotności powietrza.
Uprawa
Difenbachia preferuje miejsca jasne, ale światło musi być rozproszone, ponieważ ich liście są wrażliwe na ostre promieniowanie słoneczne, nie lubi przeciągów. Podłoże powinno być próchnicze, żyzne i strukturalne o pH 5,8-6,8. To rośliny o dużych potrzebach pokarmowych, dlatego dobrze jest difenbachie dokarmiać co 10 dni nawozem wieloskładnikowym o zrównoważonym składzie, zwłaszcza latem w okresie ich intensywnego wzrostu. U odmian posiadających barwne liście stosujemy nawozy do roślin kwitnących. Rośliny najlepiej podlewać odstaną albo przegotowaną miękką wodą o temperaturze pokojowej. Difenbachii musimy zapewnić ciepło (20-25C) oraz dużą wilgotność powietrza. Natomiast zimą należy obniżyć temperaturę i rzadziej podlewać. 
Difenbachie w warunkach domowych rzadko kwitną, a jeśli już nam się to przydarzy to lepiej usunąć kwiat, aby nie powodować osłabienia rośliny. 


Rozmnażanie 
Przeważnie rozmnażamy wiosną, poprzez sadzonki wierzchołkowe oraz odcinki pędów, z których wcześniej zostały usunięte liście.
Łodygę obcinamy 10 cm. nad ziemią. Taki pęd dzielimy na sadzonki wierzchołkowe (fragment łodygi z liśćmi na górze), oraz sadzonki pędowe (same fragmenty łodygi bez liści). Sadzonki i odcinki należy umieścić w wilgotnym podłożu składającym się z torfu i piasku po wcześniejszym obsuszeniu miejsc cięć. Zapewniamy temperaturę 24-28C, dużą wilgotność powietrza oraz zacienienie. Po 3-5 tygodniach pojawiają się korzenie i pierwsze liście. Ukorzenione sadzonki możemy przesadzić do doniczek. 
Choroby
Bakteryjny uwiąd - to najgroźniejsza choroba difenbachii, która objawia się zanikiem barwnych plam na liściach, więdnięciem, zahamowaniem wzrostu oraz gniciem całej rośliny. Aby uniknąć tej choroby trzeba dezynfekować podłoże oraz doniczki a rośliny podlewać czystą wodą. Okazy, które zostały już porażone musimy usunąć.
Szkodniki
Przędziorki, wciornastki, mszyce.
 
Uwaga!!! 
Wszystkie zabiegi pielęgnacyjne wykonujemy w rękawiczkach ochronnych. Difenbachie należą do roślin silnie trujących.

Źródło:
L. Startek, K. Mynett: Rośliny ozdobne
Zdjęcie własne

26.09.2016

Rhododendron / Różanecznik

Rodzina: Ericacea - wrzosowate.
Różaneczniki są krzewami osiągającymi 2-3 m. wysokości. Posiada zimozielone, skórzaste liście o eliptycznym kształcie. Kwiaty mogą być lejkowate albo dzwonkowate, pięciopłatkowe, tworzące gęste baldachogrona (kolory kwiatów występują w bardzo szerokiej palecie barw). Kwitnie od kwietnia do końca czerwca.
To jedne z najbardziej ozdobnych krzewów uprawianych w ogrodach i w parkach.


Stanowisko
Dla różaneczników wybieramy miejsca lekko zacienione. Ponieważ, posiadają nieduży i płytki system korzeniowy, dlatego bardzo dobrze rosną posadzone pod koronami drzew, które chronią je przed ostrym słońcem i silnym wiatrem. Różanecznik należą do bardzo wymagających roślin pod względem gleby i klimatu. Ich uprawa udaje się tylko na glebach kwaśnych (pH 4,5-5,5), próchniczych, przepuszczalnych i zawsze lekko wilgotnych.
Sadzenie
Różaneczniki sadzimy do gruntu od kwietnia do połowy września. W ogrodzie wybieramy dla nich miejsca zaciszne. Podobnie jak u hortensji, różaneczniki sadzimy na takiej samej wysokości jak rosły w doniczce. Przed posadzeniem musimy wykopać spory dół, 50 cm. głębokości i 80 cm. szerokości. Następnie wsypujemy specjalną mieszankę przeznaczoną dla różaneczników i mieszamy ją z ziemią ogrodową.
Podlewanie
Krzewy podlewamy regularnie, zwłaszcza w okresie kwitnienia, również zimą należy zadbać o odpowiednią wilgotność gleby. Powierzchnię wokół różanecznika dobrze jest wyłożyć kilkucentymetrową warstwą kory. Będzie ona chronić glebę przed wysychaniem i ograniczy rozwój chwastów.
Nawożenie
Krzewy dokarmiamy systematycznie od wiosny do lata nawozem dla roślin kwasolubnych. Najlepiej stosować nieduże dawki nawozu, ponieważ różaneczniki są wrażliwe na zasolenie gleby.
Okrywanie
Młode różaneczniki dobrze jest na zimę okryć agrowłókniną, która ochroni je przed mroźnym wiatrem i ostrym wiosennym słońcem.
Tylko na terenach Polski zachodniej i południowej można różaneczniki uznać za zimotrwałe, natomiast na pozostałych terenach wymagają już zabezpieczenia przed mroźną zimą.
Pielęgnacja
Warto usuwać przekwitłe kwiatostany, aby przedłużyć kwitnienie i nie osłabić krzewu.
Ze względu na płytki system korzeniowy, ziemi wokół różanecznika nie należy przekopywać.


Źródło:
L. Startek, K. Mynett: Rośliny ozdobne
Kwiaty, drzewa i krzewy ozdobne - Gazeta Wyborcza (wydanie specjalne)
Zdjęcia własne

 

12.09.2016

Mali ogrodnicy czyli grządka dla dzieci

Jeśli posiadamy dzieci, to warto pomyśleć o zrobieniu w ogrodzie dla nich grządki. Nasze pociechy chętnie zaangażują się w prace ogrodowe, pod warunkiem, że je do tego zachęcimy. Pielęgnacja roślin jest nie tylko dobrą zabawą, to również nauka odpowiedzialności.
Na początek wybieramy odpowiednie miejsce na założenie takiej grządki. Takie miejsce powinno być nasłonecznione, aby zapewnić odpowiedni wzrost roślin. Musimy jednak pamiętać, że dzieci nie powinny przebywać zbyt długo na słońcu, dlatego dobrze jest osłonić je przed słońcem rozstawiając obok grządki parasol.
Grządka może być kwadratowa lub prostokątna, tak aby był do niej łatwy dostęp z każdej strony.
Przy przekopaniu ziemi, wybieraniu chwastów oraz grabieniu powierzchni trzeba będzie dziecku pomóc. Natomiast samodzielnie może wyznaczyć rzędy do wysiewu nasion oraz sadzenia roślin. Dla dzieci wybieramy łatwe w uprawie rośliny, które szybko rosną.
Warzywa: różne odmiany fasoli, groszek, bób, rzodkiewka, sałata, szczypiorek, botwinka, pomidorki koktajlowe, dynia.
Owoce: poziomki, truskawki.
Zioła: mięta, melisa, bazylia, rzeżucha.
Kwiaty: liliowiec, nasturcja, stokrotka, nagietek, bratek, maciejka, groszek pachnący, niezapominajka, orlik, słonecznik.
Rośliny do suchych bukietów: suchlin, zatrwian, miechunka.
Dziecku musimy pokazać, że po wysianiu nasionek trzeba rządek oznaczyć tabliczką z opisem. Jedną z ulubionych czynności dzieci jest podlewanie. Zakupmy specjalnie dla nich małą konewkę z sitkiem o drobnych otworach, by samodzielnie mogły podlewać swoje uprawy. Przydadzą się również grabie, szpadel, szufla, rękawiczki, fartuszek oraz taczka. Narzędzia dla dzieci muszą być bezpieczne, o krawędziach gładko wyszlifowanych, nie mogą mieć ostrych zakończeń. Najlepsze są narzędzia wykonane z tworzyw polimerowych, ponieważ łatwo utrzymać je w czystości.
Zanim wzejdą pierwsze plony pokażmy dziecku jak wyglądają chwasty i dlaczego należy je usuwać, dlaczego tak ważne jest podlewanie roślin i wzruszanie gleby. 
Pamiętajmy, że nasionka które dajemy dziecku do wysiania, nie mogą być zaprawiane środkami chemicznymi. Na grządce dziecięcej nie stosujemy żadnych nawozów chemicznych, stosuje się tylko nawozy naturalne. Na szkodniki wykorzystujemy wywar z pokrzywy i skrzypu.
Nagietek

Starszemu dziecku przyda się stolik do przeprowadzania ogrodniczych eksperymentów, możemy również założyć mini inspekt lub szklarenkę. A jeśli nasz mały ogrodnik lubi obserwować przyrodę to przydatna okaże się także lupa.

Nasturcja
Jeśli nie posiadamy ogrodu lub działki to możemy dziecku założyć ogródek na balkonie lub tarasie. Do donic sadzimy gotowe rozsady roślin. Świetnie sprawdzą się tutaj pomidorki koktajlowe oraz truskawki.

Niezapominajki

Źródło:
Mój ogródek Nr 02/2014
Magnolia Nr 07/2014

29.08.2016

Paciorecznik / Kanna

Rodzina Cannaceae - paciorecznikowate. 
Gatunek ten pochodzi z tropikalnych obszarów Ameryki Południowej, Azji i Afryki. Nazwa Paciorecznik wywodzi się od jego twardych i okrągłych nasion, które przypominają paciorki.
Rodzaj obejmuje około 60 gatunków, ale tylko niektóre są uprawiane jako rośliny ozdobne. W uprawie największe zastosowanie mają wielokrotne mieszańce Canna x generalis - paciorecznik ogrodowy. Należą one do roślin trwałych, osiągających wysokość od 50 do 150 cm. Posiadają krótkie  i grube kłącza. Liście pacioreczników są duże, jajowatolancetowate, w zależności od odmiany mogą mieć kolor zielony lub purpurowobrunatny. Kwiaty (średnicy 5-12 cm.) u tych roślin są asymetryczne, sześciopłatkowe zebrane w kłosy na szczycie pędów. Występują w kolorze kremowym, żółtym, pomarańczowym, różowym, czerwonym, wiśniowym a także mogą być dwubarwne. Kwiaty paciorecznika mają bardzo ciekawą budowę. Korona składa się z trzech barwnych płatków oraz zmodyfikowanych pręcików (nazywanych prątniczkami), i to one są dekoracyjnym elementem, który wyglądem przypomina płatki.
Kanny kwitną od lipca do pierwszych przymrozków. 
Uprawa
Dla pacioreczników wybieramy miejsca słoneczne i osłonięte od wiatru. W miejscach zacienionych rośliny nam nie zakwitną. Wymagają gleby ciepłej, średnio zwięzłej, próchniczej i zasobnej w składniki pokarmowe. Gleba powinna mieć odczyn lekko kwaśny lub obojętny.
Ponieważ pacioreczniki należą do roślin o długim okresie wegetacji (7-8 miesięcy), możemy przyśpieszyć jej kwitnienie, "podpędzając" rośliny przed wysadzeniem do ogrodu. Wczesną wiosną (luty/marzec), sadzimy kłącza płytko do dużych donic. Doniczki z roślinami ustawiamy w pomieszczeniu o temp. około 20 C. Jak tylko pojawią się pędy zaczynamy obficiej podlewać kanny.
Do ogrodu na stałe miejsce wysadzamy rośliny w drugiej połowie maja lub na początku czerwca w rozstawie 60 x 40 cm. Wcześniej musimy jednak zacząć rośliny hartować. W ciepłe dni wystawiamy je na 1-2 godzin na balkon bądź taras, stopniowo wydłużając czas, aż będą mogły być całe dzień za zewnątrz. Na noc zabieramy do pomieszczenia rośliny.
Pacioreczniki regularnie dokarmiamy nawozami mineralnymi o zrównoważonym składzie o obficie podlewamy. Będą nam wtedy bujnie rosły i kwitły. Od momentu pojawienia się pąków, stosujemy nawozy o zmniejszonej ilości azotu. Usuwając przekwitnięte kwiatostany sprawimy, że rośliny powtórzą kwitnienie. Pacioreczniki nie należą do roślin mrozoodpornych, dlatego po pierwszych przymrozkach wykopujemy je a łodygę przycinamy na wysokość 10-15 cm. Część podziemną (kłącze) przechowujemy z całą bryłą ziemi w pomieszczeniu o dużej wilgotności powietrza i temp. 10 C. 
Rozmnażanie
Pacioreczniki możemy rozmnażać wegetatywnie, czyli przez podziała kłączy. Zabieg ten wykonujemy wczesną wiosną. Kłącza dzielimy ostrym i zdezynfekowanym nożem na odcinki, które posiadają 1-2 pąków. Miejsce cięcia posypujemy sproszkowanym węglem drzewnym. Kłącza sadzimy następnego dnia do dobrze wymytych doniczek.
Choroby
Pacioreczniki należą do roślin w miarę odpornych na choroby. Najgroźniejsze jednak to: bakterioza paciorecznika i zgnilizna twardzikowa.
Szkodniki
Nicienie, mszyce i roztocza.
Zastosowanie 
Są doskonałymi roślinami na kwietniki, rabaty a także do tworzenia grup ogrodowych i parkowych. Odmiany karłowe możemy sadzić w misach i doniczkach. Nie nadają się na kwiaty cięte - szybko więdną.

Źródło:
Działkowiec Nr 2/1997
L. Startek, K. Mynett: Rośliny ozdobne.
Zdjęcia własne

22.08.2016

Rozmnażanie przez odkłady

Ten sposób rozmnażania polega na ukorzenianiu pędów bez oddzielania ich od rośliny matecznej. Rozmnażanie przez odkłady dzielimy na zwykłe, powtarzalne oraz powietrzne.

Odkłady zwykłe
Ten sposób możemy wykonać przy dobrze wykształconych pędach. Polega on na przygięciu pędu i przytwierdzeniu go do ziemi oraz obsypaniu ziemią na grubość 14-20 cm. Wierzchołek pędu musi koniecznie wystawać ponad powierzchnię ziemi. Aby pęd rósł pionowo, przywiązujemy go do palika.
Najlepiej wykonywać ten zabieg wczesną wiosną, ukorzenione pędy będzie można odejmować od rośliny matecznej jesienią albo wiosną następnego roku.
U różaneczników, u których odkłady zostały wykonane latem, będzie można je odciąć  pod koniec następnego sezonu wegetacyjnego.
Wiele gatunków roślin drzewiastych możemy rozmnażać przez odkłady zwykłe: dereń biały, magnolie, niektóre gatunki kaliny, a także krzewy takie jak róże czy hortensje.
Rozmnażanie roślin przez odkłady zwykłe

Odkłady powtarzalne
Ich wykonanie jest bardzo podobne jak u odkładów zwykłych. W ziemi, w kilku miejscach, zagłębiamy odgięty pęd tak aby utworzył falistą linię biegnącą częściowo pod ziemią, a częściowo nad nią. Pąki na pędzie muszą odpowiednio znajdować się w ziemi i nad jej powierzchnią.

Odkłady powietrzne
Ten sposób wykonujemy u roślin, które trudno się ukorzeniają, mają grube i sztywne pędy. Polega on na nacięciu pędu, zaobrączkowaniu drutem lub zdjęciu z niego wąskiego paska kory na pewnej wysokości. Miejsce w którym została uszkodzona kora, będą wyrastać korzenie. Takie miejsce należy obłożyć wilgotnym substratem torfowym oraz zabezpieczyć przed wysychaniem np. folią, doniczką. Cały cykl wytwarzania korzeni trwa kilka miesięcy, a czasem dwa sezony. 
Przez odkłady powietrzne możemy rozmnożyć rośliny doniczkowe takie jak: figowce, krotony, draceny, a także magnolie, krzewy różaneczników i róż.
Rozmnażanie roślin przez odkłady powietrzne

Źródło:
A. Bernaciak, J. Omiecka, W. Smogorzewska: Rośliny ozdobne w architekturze krajobrazu.